Imię i nazwisko: Dino Zoff
Data urodzenia: 28.02.1942
Narodowość: Włochy
Pozycja: Bramkarz
Mecze w Napoli: 143
Bramki w Napoli: 0

Dino Zoff urodził się 28 lutego 1942 roku w malutkiej miejscowości Mariano del Friuli. W wieku czternastu lat mógł trafić do Interu Mediolan lub Juventusu Turyn. Trenerzy stwierdzili jednak, że Dino jest za niski, by mógł sprawdzić się w roli bramkarza. Jako 16 – latek trafił do juniorskiej drużyny Udinese Calcio. Nim wywalczył sobie miejsce w seniorskiej kadrze zespołu, to minęły trzy kolejne sezony. W 1961 roku został włączony do pierwszej drużyny Udine. Młody golkiper dostał szansę debiut w Serie A - 24 września 1961 roku. Tego pierwszego meczu na boiskach Serie A, Dino nie wspominał zbyt miło; jego zespół poległ 2:5. Zoff w swoim debiutanckim sezonie 1961/62 rozegrał raptem cztery ligowe spotkania. Razem z drużyną ze Stadio Friuli musiał przełknąć gorzki smak spadku z ekstraklasy. Ale w drugiej lidze od razu został numer jeden między słupkami bramki Bianconerich. Udinese nie powróciło jednak w szeregi pierwszoligowców, więc Zoff postanowił przenieść się do AC Mantovy. W tym klubie spędził cztery lata (1963-67), z czego trzy sezony w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Latem 1967 roku Dino Zoff został bramkarzem SSC Napoli. Już w pierwszym sezonie bronienia w Neapolu, Zoff przyczynił się do zdobycia przez drużynę wicemistrzostwa Włoch. Partenopei prowadził wtedy trener Joseph Chiappella, a Dino rozegrał 30 spotkań w lidze. To był największy sukces Napoli z Zoffem w bramce w Serie A. W rozgrywkach Coppa Italia największym sukcesem był awans do finału tego pucharu w sezonie 1971/72, kiedy to Azzurri musieli uznać wyższość AC Milanu; a Dino dwukrotnie musiał wyciągać piłkę z siatki.

Po roku gry w Neapolu, bohater naszej opowieści został dostrzeżony także przez selekcjonera kadry. 20 kwietnia 1968 roku zadebiutował we włoskiej reprezentacji, w meczu eliminacji Euro’68 przeciwko Bułgarii. Debiutant zdołał zachować czyste konto w tym spotkaniu. Zaledwie dwa miesiące po debiucie, Zoff jako podstawowy bramkarz Italii zdobył tytuł Mistrza Europy. Na meksykańskim World Cup 1970, Dino był tylko rezerwowym we włoskiej ekipie, która zdobyła srebrny medal.

Powracając do jego gry w neapolitańskim klubie – to przez pięć lat był niekwestionowanym „numero uno” wśród bramkarzy SSC. Ogółem zagrał w 143 meczach w lidze, w błękitnym trykocie, przepuszczając w tym czasie zaledwie 110 goli. Został wybrany do "XI wszechczasów" SSC Napoli. Przed sezonem 1972/73 Dino Zoff postanowił przenieść się z południa na północ Włoch, gdzie podpisał kontrakt z Juventusem Turyn. To w barwach „Starej Damy” święcił swoje największe sukcesy, m.in.: 6- krotnie tytuł mistrza Serie A, 2 – krotnie zdobycie Pucharu Włoch czy też Puchar Uefa w 1977 roku.

Dino Zoffa omijały kontuzje, cieszył się dobrym stanem zdrowia oraz zaufaniem trenerów. Nie dziwi więc fakt, że zagrał w kolejnych 332 spotkaniach Serie A (2 mecze w barwach Napoli i 330 spotkania jako gracz Juve; od 28 kolejki sezonu 1971/72 do 30 kolejki w sezonie 1982/83, kiedy to zakończył karierę zawodniczą w wieku 41 lat).

Jest najstarszym zawodnikiem, który zdobył tytuł Mistrza Świata. Dino Zoff dokonał tego jako kapitan Italii, wygrywając hiszpański mundial w 1982 roku. Włoski golkiper liczył sobie wtedy 40 wiosen. Został wybrany najlepszym bramkarzem owego turnieju. Do niego należy także rekord liczby minut z czystym kontem w reprezentacyjnych meczach, który wynosi 1142 minuty, czyli 12 spotkań od 7 października 1972 do 15 czerwca 1974, kiedy to w …trzynastym takim meczu pokonał go zawodnik Haiti, w spotkaniu MŚ’74. Ostatni mecz w reprezentacji rozegrał 29 maja 1983 roku w Goteborgu, przeciwko Szwecji (przyp. Italia przegrała 0:2). W barwach Italii wystąpił w sumie w 112 spotkaniach; jako pierwszy włoski zawodnik przekraczając granicę „setki”.

Po zawieszeniu butów na kołku postanowił pozostać przy piłce. Wstąpił do zarządu FIGC, gdzie odpowiadał za szkolenie młodzieżowych reprezentacji Italii. W 1988 roku z olimpijską kadrą zajął czwarte miejsce w Seulu. W latach 1988-90 trenował ukochane Juve. Jednak nie osiągnął z nim takich sukcesów, jak wcześniej jako piłkarz. Chociaż może się poszczycić doprowadzeniem turyńczyków do zdobycia w 1989 roku tytułów: Pucharu Włoch oraz Uefa. Następnie do 1997 roku, z dwuletnią przerwą prowadził rzymskie Lazio.

W 1998 roku został mianowany selekcjonerem włoskiej reprezentacji, zastępując na tym stanowisku Cesare Maldiniego. Głównym zadaniem Dino Zoffa było Euro 2000, rozgrywane na boiskach Belgii i Holandii. Squadra Azzurra doszła aż do finału, gdzie w dramatycznych okolicznościach uległa Francji. Selekcjoner Zoff został ostro skrytykowany przez Silvio Berlusconiego i opuścił stanowisko trenera kadry.

Zoff powrócił na stare śmieci, czyli do stołecznego Lazio. Jednak po fatalnym starcie w sezonie 2001/02 zrezygnował z tej funkcji. Po trzech latach odpoczynku od futbolu, podpisał kontrakt z Fiorentiną. Zdołał utrzymać Violę w Serie A w sezonie 2004/05, po czym odszedł z toskańskiego klubu. Dino Zoff miał bardzo udaną karierę piłkarską, zdobył wiele tytułów i swoimi występami pobijał wszelakie rekordy. 12 lipca 2000 roku został uhonorowany tytułem Wielkiego Oficera Orderu Zasługi Republiki Włoskiej.

Z okazji 50-lecia UEFA, każda krajowa federacja miała wskazać swojego najlepszego piłkarza ostatniego półwiecza. Wybór włoskiej FIGC padł na Dino Zoffa.

Opracował: ssc1926